Archivo

Archivo para la Categoría "ARTÍCULOS ECONÓMICOS"

¿CRISIS? ¿QUÉ CRISIS?

02/06/2009 1 Comentario

LA VANGUARDIA 03/10/2008. Entrevista al catedrático de Estructura Económica de la Ramon Llull, Santiago Niño Becerra, uno de los que más saben de la actual crisis económica (no todos piensan esto, en fin):

Santiago Niño Becerra, nacido en Barcelona hace 57 años, es un hombre que habla claro. Catedrático de Estructura Económica, es profesor en la Facultad de Economía IQS de la Universitat Ramon Llull. Considera que la situación económica mundial va a ir “tendencialmente a peor” en los próximos tres años y que todas las medidas que se están aplicando no van a servir porque responden a un viejo manual que ha quedado obsoleto.

-¿Estamos ya en crisis?
-No, que va. Yo diría que estamos en “precrisis”. La crisis empezará a mediados de 2010. Pero es que, además, lo que viene ahora y lo que vendrá no se parece en nada a lo que vivimos en 1993 o en el 2000. Esto es otra película, es una crisis sistémica. De parecerse a alguna cosa, se parecería al “crack del 29″.

-¿Por qué es una crisis sistémica?
-Porque la manera como está funcionando el sistema se tiene que cambiar. En 1993 hubo un problema, se inyectó dinero en forma de crédito y se acabó. En 2000, lo mismo. Ahora no. Aplicamos un manual viejo que ya no funciona. Se han agotado las herramientas que se pusieron en marcha como el hiperconsumismo, el hipercrédito o la hiperdeuda y pasamos a otra película…

-¿Cuándo empezó esta “precrisis”?
-En septiembre de 2007 cuando se manifestó el problema de las subprime.

-¿Y hasta cuándo durará?
-Se alargará hasta junio o julio del año 2010. La tendencia dentro de este periodo será a peor. Esto no significa que un día la bolsa suba o que otro baje. En 2010 empezará la crisis de verdad. Caída “a plomo” hasta mediados de 2012. Habrá un hundimiento a nivel económico, y será a nivel mundial.

-¿Qué pasará a partir de 2010?
-Durante el periodo 2010-2012 el nivel de la caída será brutal, terrible. Habrá economías que sufrirán muchísimo, por ejemplo la española, la alemana, la estadounidense o la china. Habrá un periodo de estancamiento hasta 2015 y, a partir de ahí, comenzará un periodo de recuperación muy lento hasta 2018-2020. Estamos hablando de una duración de 10 años, similar a la “Gran Depresión” norteamericana de la década de 1930.

-¿El capitalismo ha llegado a su fin?
-El colapso del sistema capitalista aún no se ha producido. Los sistemas tienen una vida de 250 años. El capitalismo empezó entre 1815 y 1820 y terminará más o menos en 2070. Lo que ahora vivimos es una crisis de ajuste, como ocurrió en 1929. Las características del capitalismo no cambiarán pero el ajuste que se hará será muy importante.

-¿Cuáles son las posibilidades que tenemos para capear el temporal?
-Nada. Esto ha de pasar. Es inevitable.

-¿Pero los ciudadanos no tienen ninguna opción para intentar salir menos afectados?
-Yo siempre recomiendo que si alguien tiene deudas, que no se endeude más. Quien no tenga, que no se endeude y si una persona tiene deudas y dinero ahorrado, que lo dedique a reducir deuda. Otra cosa es que, antes de comprar nada, la gente se pregunte si realmente lo necesita. Que calculen muy bien cuales son las expectativas de sus ingresos y adapten el gasto. Lo que no sea necesario, no es importante.

-¿Habrá muchas empresas que puedan aguantar esta situación?
-No, habrá cierres en cascada. La evolución será cada vez a peor y, a partir de 2010, se acelerará.

-¿La culpa es de los bancos y las inmobiliarias?
-La culpa no es de una persona o de un grupo de personas. Las medidas que se han tomado han llevado al desastre. Pero si estas medidas no se hubieran tomado, no se hubiera crecido como se ha crecido. Y todos hemos estado muy contentos de crecer así.

-¿Habrá bancos que quebrarán?
-Sí, pero aunque un banco haga fallida no pasa nada. El problema es que, dentro de un escenario como el actual, que un banco caiga supone un torpedo a la confianza. El sistema que hemos montado no está atado con cables de titanio, está unido con algo tan intangible como es la confianza que, cuando se rompe, ya no se puede reparar.

-¿Es una buena decisión que los Gobiernos usen dinero público para salvar a las empresas?
-No servirá de nada. Se tiene que hacer porque el modelo dice que es lo que debe hacerse. Esto sirve para tapar un agujero, pero se abrirá otro. Estamos hablando de cifras tan brutales que es imposible tener dinero suficiente para tapar todos los agujeros.

-¿Cómo sabremos que estamos saliendo de la crisis?
-La recuperación se percibirá en el ambiente. El primer síntoma de la recuperación vendrá hacia 2012 porque no iremos a peor. El segundo signo será que algunas personas empezarán a hacer cosas.

-¿El resultado de esta crisis será la aparición de una nueva potencia económica?
-Yo opino que la figura del Estado irá a menos y que las grandes corporaciones tendrán más fuerza. Creo que General Electric es la primera corporación del futuro, es un caso a estudiar. En el futuro habrá más eficiencia, orden, aprovechamiento,…

-¿Grandes corporaciones como las de la película “Rollerball”, que planteaba un futuro en el que las grandes corporaciones controlaban el mundo?
-Sí, eso mismo.

O deus automóbil.

Artigo de Miguel Anxo Murado, aparecido en La Voz de Galicia o 15 de maio de 2009. 

Seino: o sector do automóbil supón o 8% do PIB e dá traballo a moitas persoas. E si, din que renovar o parque automobilístico é bo para o medio ambiente. ¿Como non vamos saber estas cousas? Sempre nolas repiten, como unha consigna, cada vez que un Goberno decide que paguemos polos coches dos demais, que é case cada ano, con crise ou sen ela.
     Por suposto, como todos os argumentos, estes son discutibles. O mercado interno da automoción é escaso (o 80% dos coches expórtanse) polo que, a menos que se compren os poucos modelos que se fabrican en España, a axuda directa favorece a importación, o que é malo para o balanzo de pagos. Os concesionarios, si, fan caixa, mais o sector de recambios e reparacións, paradoxalmente, estaría mellor cun parque automobilístico vello ca novo. O argumento ecolóxico é aínda máis complicado: cando un cambia de vehículo normalmente pasa a un motor de máis potencia, e ademais está a contaminación que supón fabricalos. Canto aos postos de traballo, resulta curioso que, tanta xente como hai estes días proclamando a inutilidade de defender o sector lácteo galego, ninguén se atreva a facer parecido razoamento a respecto da industria do motor, en crise desde moito antes de comezar a recesión.
     ¿Por que, logo, a primeira medida que se lles ocorre a todos os Gobernos é esta de subvencionar automóbiles? Creo que en parte por mímica dos grandes países industriais como Alemaña ou Estados Unidos que, a diferenza de España, teñen industria de automoción propia. Mais iso non o explica todo.
     Penso que hai unha parte relixiosa (ou diabólica) na cuestión. O coche é o noso tótem, o noso deus, o templo no que se sacrifica o petróleo. O coche é estatus, fantasía de liberdade, metáfora sexual, individualismo? Hai moitas cousas nas que gastar cartos públicos, pero dalos para comprar un coche é unha estratexia metafísica, é gastalos no subconsciente do votante. O Goberno compra a vaidade dos administrados. Velaí que os nomes deses plans de compra de automóbiles teñen un alento salvífico, fáustico: «Vive», «Renove»? Os Gobernos saben que moitas persoas experimentan unha sensación de resurrección ao conducir un coche novo. É esa sensación, e non unha recuperación da economía, o que se quere comprar con eses 2.000 euros. Desgraciadamente, é unha sensación pasaxeira.

¿QUIÉN IRÁ A VOTAR EN LAS ELECCIONES EUROPEAS CON ESTOS LISTILLOS?

Hay crisis. Pues bien, esto es lo que cobran los que nos representan; para muestra, un botón (extracto de www.cotizalia.com ):

Un sueldo mensual de 7.000 euros al mes. Jornada laboral de lunes a jueves, normalmente en Bruselas. Gastos de desplazamientos por motivo de trabajo y viajes pagados, con billetes de clase business incluidos. Colaboradores personales auto asignados -sin prohibir taxativamente el parentesco directo-, cuyo sueldo pagarán los contribuyentes europeos. Jubilación a los 63 años con pensión oficial asegurada… ¿Quién no se apuntaría a ser parlamentario europeo? De hecho, todavía hay muchas oportunidades, porque los partidos políticos están en estos precisos momentos elaborando las listas para las elecciones a la Eurocámara.

Seguir

Get every new post delivered to your Inbox.